Όταν τέλειωσα αυτό το βιβλίο και το διάβασα μετά, συνειδητοποίησα πως είχα γράψει ένα αναρχικό βιβλίο. Το περίεργο είναι πως η λέξη αναρχία αναφέρεται μόνο μια φορά στην τέταρτη νομίζω προκήρυξη, εκεί που λέει τη φράση: «... και για όσους αναλώθηκαν σε ιστορίες έρωτα και αναρχίας». Ίσως δηλαδή να μην την είχα αναφέρει καν αν δεν ήταν η ταινία της Βερτμίλερ.
http://www.klg.gr/Wertmuller.htm
Σάββατο, 07 Νοεμβρίου 2009
Τρίτη, 03 Νοεμβρίου 2009
On line...
Τι σκατόκαιρος.
Αυτή η βροχή μπορεί να με τρελάνει. Νοιώθω σαν από ζάχαρη για κάποιο λόγο, άσε που πονάνε όλα μου τα κόκαλα.
Και «Ουδέν Νεώτερον Από Το Δυτικόν Μέτωπον».
Αυτή η βροχή μπορεί να με τρελάνει. Νοιώθω σαν από ζάχαρη για κάποιο λόγο, άσε που πονάνε όλα μου τα κόκαλα.
Και «Ουδέν Νεώτερον Από Το Δυτικόν Μέτωπον».
Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009
On line…
Εμφανίστηκαν κάτι παράξενοι τύποι χθες στον Ιανό, παράτησαν απ' έξω ένα μηχανάκι και μπήκαν και ζήτησαν το βιβλίο. Κάποια άλλη πελάτισσα - με ροζ γκαμπαρντίνα αυτή, μου είπαν - τους υπέδειξε που θα το βρουν, είπε στην υπάλληλο δηλαδή. Μετά αγόρασε τρία η ίδια. Το ζευγάρι με το μηχανάκι κι η κοπελιά έφυγαν μετά χωριστά κι απ' ό,τι έδειχνε το πράγμα δεν γνωρίζονταν.
Έτσι, για την ιστορία.
Έτσι, για την ιστορία.
Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009
On line…
http://www.youtube.com/watch?v=xZbKHDPPrrc
Δεν παριστάνω τον μετριοπαθή τώρα, αλλά τι άλλο να πω; Και εκτός απ' αυτό, η ζωή συνεχίζεται, δε μας παίρνει να κάτσουμε και να 'βλογάμε τα γένια μας
Πριν πάμε παρακάτω ωστόσο ν' ευχαριστήσω από 'δω τους φίλους μου που με τίμησαν αναφέροντας το βιβλίο μου:
Talisker
maya
Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα
koulpa
ολα θα πανε καλα...
danae
… και όλους εκείνους που θα μου κάνουν την τιμή να το διαβάσουν.
Δεν παριστάνω τον μετριοπαθή τώρα, αλλά τι άλλο να πω; Και εκτός απ' αυτό, η ζωή συνεχίζεται, δε μας παίρνει να κάτσουμε και να 'βλογάμε τα γένια μας
Πριν πάμε παρακάτω ωστόσο ν' ευχαριστήσω από 'δω τους φίλους μου που με τίμησαν αναφέροντας το βιβλίο μου:
Talisker
maya
Γλυκό - Κερασο - Ζουζούνα
koulpa
ολα θα πανε καλα...
danae
… και όλους εκείνους που θα μου κάνουν την τιμή να το διαβάσουν.
Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009
On line…
Βρέχει. Κάθομαι στο τραπέζι μου. Απ' έξω, στον δρόμο αυτό το διαρκές πάνω - κάτω των αυτοκινήτων κι επειδή είναι ισόγειο, πού και πού τα βιαστικά βήματα κάποιου. Τυπικό φθινοπωρινό μεσημέρι, απ' αυτά που δεν τα θυμάσαι μετά, που είναι όλα ίδια.
Και ξαφνικά, η ιδέα.
Ένα μολύβι, ένα χαρτί, γρήγορα... τρεις λέξεις... και μετά τίποτα. Διατυπώθηκε.
Τσιγάρο, καφές, άλλες δύο λέξεις. Επαναδιατυπώθηκε.
Κρατάει μια ώρα πάνω - κάτω αυτό. Το χαρτί έχει τώρα κι ένα σχέδιο, «θα είναι έτσι κάπως», σαν να λέει.
Μεσολαβεί ένα τηλεφώνημα. Μετά η ιδέα μοιάζει εντελώς αλλιώς, σαν κάποιος να την ξεγύμνωσε. Μοιάζει αδειανή, ένα τίποτα.
Απογοήτευση.
Τσαλακώνω και πετάω το χαρτί στο καλάθι.
Έξω, συνεχίζει να βρέχει.
Και ξαφνικά, η ιδέα.
Ένα μολύβι, ένα χαρτί, γρήγορα... τρεις λέξεις... και μετά τίποτα. Διατυπώθηκε.
Τσιγάρο, καφές, άλλες δύο λέξεις. Επαναδιατυπώθηκε.
Κρατάει μια ώρα πάνω - κάτω αυτό. Το χαρτί έχει τώρα κι ένα σχέδιο, «θα είναι έτσι κάπως», σαν να λέει.
Μεσολαβεί ένα τηλεφώνημα. Μετά η ιδέα μοιάζει εντελώς αλλιώς, σαν κάποιος να την ξεγύμνωσε. Μοιάζει αδειανή, ένα τίποτα.
Απογοήτευση.
Τσαλακώνω και πετάω το χαρτί στο καλάθι.
Έξω, συνεχίζει να βρέχει.
Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009
On line…
Δεν γράφω ούτε με τον ίδιο ζήλο, ούτε με την ίδια συχνότητα σε σχέση με πριν. τα ταξίδια μου πέραν των γραμμών γίνονται όλο και πιό αραιά πια, όλο και πιό αναμενόμενα, δίχως εκπλήξεις. Απουσιάζει η, λες, η συγκίνηση.
Η λογική έχει αντικαταστήσει τη γοητεία του αγνώστου ΚΙ ΕΊΝΑΙ σαν να πρέπει πάντα να ταξιδεύω στις ράγες.
Στρέφομαι και κοιτάζω. Όλα εκείνα που προσπέρασα. Πολύς δρόμος πίσω κι άλλος τόσος μπροστά… αλλά αυτό είναι άγνωστο. Το σίγουρο είναι πως είμαι σε μια στροφή. Και στις στροφές ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει.
Η λογική έχει αντικαταστήσει τη γοητεία του αγνώστου ΚΙ ΕΊΝΑΙ σαν να πρέπει πάντα να ταξιδεύω στις ράγες.
Στρέφομαι και κοιτάζω. Όλα εκείνα που προσπέρασα. Πολύς δρόμος πίσω κι άλλος τόσος μπροστά… αλλά αυτό είναι άγνωστο. Το σίγουρο είναι πως είμαι σε μια στροφή. Και στις στροφές ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει.
Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009
On line…
Διαβάζω τόσους πολλούς που δεν ξέρω ποιόν να μη μιμηθώ πια. Κι αυτή η μοντέρνα ποίηση… αφού λέω: «Ευτυχώς Θεέ μου που δεν μ’ αρέσει η ποίηση… αλλιώς θα ‘πρεπε τώρα να διαβάσω κι όλους αυτούς εδώ».
Παρασκευή, 09 Οκτωβρίου 2009
On line…
εναγωνίως ψάχνουμε να βρούμε κάτι να δώσουμε ένα άλλο νόημα σ' αυτό το καθημερινό μας τίποτα, αυτή την εντύπωση έχω. Το στολίζουμε, το σινιάρουμε, το περιποιούμαστε και με τα πολλά φτιάχνουμε ένα κάτι άλλο, ιδανικό. Το ευτύχημα είναι πως όλα αυτά τα ψέματα υπό μία έννοια είναι πάλι εμείς, ένα μέρος του εγώ μας που δεν ξέραμε, που δεν υπήρχε πριν κι αυτό είναι κέρδος.
Δευτέρα, 05 Οκτωβρίου 2009
On line…
Πρέπει να παίζονται χοντρά παιχνίδια εκεί έξω. Πάντα συμβαίνει αυτό αλλά μερικές φορές γίνεται αντιληπτό πολύ έντονα, όπως χθες. Ωστόσο – θα με πείτε ανόητο τώρα – αλλά δεν κατάλαβα γιατί δήλωσε παραίτηση τελικά ο Καραμανλής, γιατί αυτό έκανε. Τι διάολο παίζεται;
Παρασκευή, 02 Οκτωβρίου 2009
On line…
Μπήκαμε στη φάση εκείνη που η πρωινή ψύχρα σου πιρουνιάζει το κόκαλο. Μπορεί να ‘ναι που ‘μαι και σηκωμένος από νωρίς, ένα ρίγος το νοιώθεις αυτήν την ώρα. Φόρεσα μια ζακέτα καφέ που έχω. Τα σκυλιά μου κοιμούνται κι εγώ περιμένω τη μέρα ν’ αναστηθεί.
Άντε να δω πώς θα τη βγάλουμε κι αυτή τη χρονιά.
Άντε να δω πώς θα τη βγάλουμε κι αυτή τη χρονιά.
Κυριακή, 27 Σεπτεμβρίου 2009
Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009
Τετάρτη, 02 Σεπτεμβρίου 2009
On line…
Κοίταξε, εσύ διαβάτη, είμαι πολύ άσχημα τον τελευταίο καιρό. Δεν μου κάνει καλό να το συζητώ. Κυρίως γυρεύω μερικές ώρες ησυχίας μέσα στη μέρα. Ή τουλάχιστον μπορείς να το συνοψίσεις έτσι. Η ζωή είναι μια ανοησία έτσι κι αλλιώς… αλλά θέλει και λίγο μυαλό για να το πιάσεις αυτό.
Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2009
On line…
Έχει πλάκα γιατί έχω πάρει τα μέτρα μου, έχω μαζέψει το ένα computer και το 'χω βάλει στην τσάντα, έχω μόνιμα ένα τρατζιστοράκι στο ΣΚΑΪ που το σέρνω μαζί μου κι έχω πάρει και το μπαστούνι που δεν χρησιμοποιώ παρά έκτακτα. Έχω μαζέψει κλειδιά και τ' απαραίτητα φάρμακα, έχω φορτίσει τα κινητά, έχω πάρει τσιγάρα κι ό,τι άλλο πρώτης ανάγκης. Τώρα που το λέω, δεν έχω πάρει νερό.
Είναι άθλιες μέρες, όπως και να το κάνεις. Κι αύριο θα ξημερώσουμε ακόμα πιο άθλιοι.
Είναι άθλιες μέρες, όπως και να το κάνεις. Κι αύριο θα ξημερώσουμε ακόμα πιο άθλιοι.
Κυριακή, 16 Αυγούστου 2009
On line…
Έκανα μια πατέντα με τον σκουπιδοτενεκέ που ‘χα κάτω απ’ τα πόδια μου στο τραπέζι που κάθομαι, τον έβαλα στη γωνία, πίσω μου. έτσι όταν πετάω ένα άδειο πακέτο εκείνο βρίσκει ταμπλό και μέσα. Έχει πολύ στυλ αυτό κατά τη γνώμη μου, άσχετα που δεν το παίρνει χαμπάρι κανείς.
Παρασκευή, 07 Αυγούστου 2009
On line…
Σήμερα πάνε εννιά χρόνια που πέθανε ο πατέρας μου. Τον βλέπω στον ύπνο μου, κάπως αόριστα κι είναι συνήθως γελαστός. Δεν ξέρω τι μπορεί να σημαίνει αυτό, μπορεί και τίποτα. Δεν θέλω να πιστεύω στα όνειρα και με τρομάζουν. Από την άλλη χαίρομαι όταν τον βλέπω γιατί όταν προσπαθώ να τον θυμηθώ δεν τα καταφέρνω καλά. Ανεξήγητο πράγμα τα όνειρα.
Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2009
On line…
Αν όλα ήταν αλλιώς… δεν θα ‘κανα και σπουδαίες αλλαγές. Θα ζωγράφιζα βέβαια, με πάθος και μπορεί αν αυτό το αλλιώς ήταν από παλιά να μην είχα γράψει λέξη. Αλλά, αν συνέβαινε αύριο… χμμμ, αυτό χρειάζεται σκέψη.
Πρώτα θα έκανα μια μεγάλη βόλτα με τ’ άλογο, μετά θα έβλεπα ό,τι παίχτηκε στο σινεμά τα τελευταία είκοσι χρόνια, κατά πού πήγαν τα πράγματα με την τέχνη, θα έπινα μόνος καφέ έχοντας υπό μάλης ένα βιβλίο, θ’ αγόραζα έναν καινούργιο Zippo, θα οδηγούσα στην Εθνική κάνα – δύο εικοσιτετράωρα, θα έβλεπα όλους όσους είχα να δω χρόνια, θα πήγαινα στον τάφο του πατέρα μου, θα έπαιζα μια παρτίδα μπιλιάρδο, θα πήγαινα να δω πώς είναι πια οι γυναίκες, θα μέθαγα, θ’ αγόραζα έναν χάρτη και θα πήγαινα στη Μαύρη θάλασσα και γενικά δεν θα ‘βαζα κώλο μέσα για μεγάλο διάστημα. Τέλος, ύστερα από καιρό θα γύρναγα πάλι εδώ, γιατί πουθενά δεν θα μου φαινότανε καλύτερα.
Πρώτα θα έκανα μια μεγάλη βόλτα με τ’ άλογο, μετά θα έβλεπα ό,τι παίχτηκε στο σινεμά τα τελευταία είκοσι χρόνια, κατά πού πήγαν τα πράγματα με την τέχνη, θα έπινα μόνος καφέ έχοντας υπό μάλης ένα βιβλίο, θ’ αγόραζα έναν καινούργιο Zippo, θα οδηγούσα στην Εθνική κάνα – δύο εικοσιτετράωρα, θα έβλεπα όλους όσους είχα να δω χρόνια, θα πήγαινα στον τάφο του πατέρα μου, θα έπαιζα μια παρτίδα μπιλιάρδο, θα πήγαινα να δω πώς είναι πια οι γυναίκες, θα μέθαγα, θ’ αγόραζα έναν χάρτη και θα πήγαινα στη Μαύρη θάλασσα και γενικά δεν θα ‘βαζα κώλο μέσα για μεγάλο διάστημα. Τέλος, ύστερα από καιρό θα γύρναγα πάλι εδώ, γιατί πουθενά δεν θα μου φαινότανε καλύτερα.
Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009
On line…
Δεν ξέρω αν είναι η περίοδος τέτοια, αν είμαι ευάλωτος για κάποιο λόγο, αν με πληγώνουν τα καλοκαίρια ή περισσότερο οι λέξεις. Απ’ την άλλη σιχαίνομαι όλες αυτές τις συναισθηματολογίες και δεν ξέρω τι ακριβώς να κάνω.
Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2009
On line…
Είδα δυο όμορφες γυναίκες σήμερα. Η μία ήταν η νέο-προσληφθείσα οφθαλμίατρος που με εξέτασε. Η άλλη ήταν η υπάλληλος της Τράπεζας που πήγα για το δάνειο. Κι οι δύο πρέπει να ήταν λίγο πάνω απ’ τα τριάντα, γλυκές κοπέλες, ευγενικές και πολύ άνετες.
Εγώ ως συνήθως μπλαζέ.
Δεν πιάνει ποτέ αυτό το κόλπο τελικά.
Εγώ ως συνήθως μπλαζέ.
Δεν πιάνει ποτέ αυτό το κόλπο τελικά.
Πέμπτη, 09 Ιουλίου 2009
On line…
Μπα, δεν είναι η ζέστη που με κάνει να πλήττω. Θα ήθελα μια εικοσιπεντάρα τώρα να χαζολογάω, να της λέω διάφορα και ν' ανοίγει διάπλατα τα μάτια της, να 'χει ένα δροσερό γέλιο και να σκέφτεται τι να κάνει με τις ορμόνες της, να μην σκέφτομαι πώς να πουλήσω αυτό ή πώς ν' αγοράσω εκείνο, πως πάχυνα, πως βαριέμαι τους φίλους μου, τους γνωστούς, πως ξέρω τι θα γίνει παρακάτω όπως τι θα φάμε το μεσημέρι, να είχα μπροστά μου κάτι το άγνωστο, το ανεξερεύνητο. Όλα τα άλλα είναι που μου προκαλούν μόνο πλήξη, η ζέστη αντιμετωπίζεται.
Τρίτη, 07 Ιουλίου 2009
On line…
http://www.youtube.com/watch?v=GohCT7WG5W8
YouTube - Maha Mantra: Hare Krishna Hare Rama
Σαν αρρώστια διαδίδεται αυτό. Ή μπας και δεν είναι κι είναι το άλλο; Γιατί από κάτι πάσχουμε, αυτό είναι σίγουρο.
YouTube - Maha Mantra: Hare Krishna Hare Rama
Σαν αρρώστια διαδίδεται αυτό. Ή μπας και δεν είναι κι είναι το άλλο; Γιατί από κάτι πάσχουμε, αυτό είναι σίγουρο.
Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009
Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009
On line…
Η γλυκιά μου Talisker μου απένειμε το βραβείο Proximidade. Αν δεν ξέρετε τι είναι ή αν δεν με πιστεύετε να, δείτε από μόνοι σας: Το βραβείο Proximidade απο Talisker
Άλλη μια φορά θυμάμαι βραβεύτηκα στο σχολείο, για μια έκθεση για την αποταμίευση που ‘χα γράψει. Μου έδωσαν και κουμπαρά, έναν πράσινο, νομίζω πως κάπου εδώ γύρω πρέπει να βρίσκεται… σε καλό μας.
Άλλη μια φορά θυμάμαι βραβεύτηκα στο σχολείο, για μια έκθεση για την αποταμίευση που ‘χα γράψει. Μου έδωσαν και κουμπαρά, έναν πράσινο, νομίζω πως κάπου εδώ γύρω πρέπει να βρίσκεται… σε καλό μας.
Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009
On line…
Τη μια εδώ, την άλλη εκεί… έχω γίνει κομμάτια. Το ‘χω εξαντλήσει το θέμα εδώ που τα λέμε κι έχω κάνει κι ένα κεφάλι καζάνι. Είναι κι πραγματικότητα που τρέχει με χίλια, να προλάβεις να πεις τι;
Μήπως ν’ αραιώναμε σιγά – σιγά;
Υπό σκέψη.
Μήπως ν’ αραιώναμε σιγά – σιγά;
Υπό σκέψη.
Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009
On line…
Κάποιο πρωί καταλαβαίνεις πως οι φίλοι, έρχονται και φεύγουν και πως απ’ αυτούς δεν σου ‘χει μείνει τίποτα παρά μόνο μια – δυο εικόνες μες το μυαλό. Τίποτα χειροπιαστό. Κι είναι πάντα τόσο άσχημη αυτή η μεγάλη σιωπή.
Τετάρτη, 03 Ιουνίου 2009
On line…
Σιωπή, εδώ και ώρες.
Ακούω λάθος λες αυτές τις σιωπές; Θες να χοροπηδάω πάνω – κάτω απ’ τη χαρά μου που ‘ναι ο κόσμος τόσο όμορφος; Θες να διαδηλώσω μήπως την ελευθερία που μας χάρισαν; Ή είμαι εντελώς ανόητος και θέλω να τα κάνω όλα γυαλιά - καρφιά; Σου πέρασε απ’ το μυαλό πως μπορεί να ‘μαι δυο σύννεφα πιο πάνω και να τα βλέπω αλλιώς τα πράγματα;
Ακούω λάθος λες αυτές τις σιωπές; Θες να χοροπηδάω πάνω – κάτω απ’ τη χαρά μου που ‘ναι ο κόσμος τόσο όμορφος; Θες να διαδηλώσω μήπως την ελευθερία που μας χάρισαν; Ή είμαι εντελώς ανόητος και θέλω να τα κάνω όλα γυαλιά - καρφιά; Σου πέρασε απ’ το μυαλό πως μπορεί να ‘μαι δυο σύννεφα πιο πάνω και να τα βλέπω αλλιώς τα πράγματα;
Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009
On line…
Προχθές κάποιος κατούρησε στην πόρτα μου. Μην γελάς μωρό μου, δεν είναι αστείο.
Παρακάτω υπάρχει ένας τηλεφωνικός θάλαμος και θες δεν θες ακούς τις συνδιαλέξεις, όλοι μιλάνε σαν στο σπίτι τους, δεν τρέχει τίποτα. Δεν ξέρω τι σκατά λένε, τ’ ακούω όλα όμως. Αυτή που μένει απέναντι πάλι, βγαίνει στο μπαλκόνι να κανονίσει τις δουλειές της, φαίνεται δεν πιάνει μέσα το κινητό, δεν ξέρω, της αρέσει να την ακούνε; Τι; Εντάξει τώρα κι αυτό;
Μου τη στρίβει ο τρόπος που σκέφτονται οι άνθρωποι, που μπαίνουν στη ζωή σου απ’ το παράθυρο. Σαν το σκουπιδιάρικο που χαλάει τον κόσμο στις πέντε το πρωί, που χέστηκε αν κοιμάσαι η όχι. Κανένας δεν νοιάζεται αν κοιμάσαι η όχι. Για τίποτα δεν νοιάζεται. Εντάξει κι αυτό ε;
Παρακάτω υπάρχει ένας τηλεφωνικός θάλαμος και θες δεν θες ακούς τις συνδιαλέξεις, όλοι μιλάνε σαν στο σπίτι τους, δεν τρέχει τίποτα. Δεν ξέρω τι σκατά λένε, τ’ ακούω όλα όμως. Αυτή που μένει απέναντι πάλι, βγαίνει στο μπαλκόνι να κανονίσει τις δουλειές της, φαίνεται δεν πιάνει μέσα το κινητό, δεν ξέρω, της αρέσει να την ακούνε; Τι; Εντάξει τώρα κι αυτό;
Μου τη στρίβει ο τρόπος που σκέφτονται οι άνθρωποι, που μπαίνουν στη ζωή σου απ’ το παράθυρο. Σαν το σκουπιδιάρικο που χαλάει τον κόσμο στις πέντε το πρωί, που χέστηκε αν κοιμάσαι η όχι. Κανένας δεν νοιάζεται αν κοιμάσαι η όχι. Για τίποτα δεν νοιάζεται. Εντάξει κι αυτό ε;
Τρίτη, 26 Μαΐου 2009
On line…
Πολύ ομορφιά, παντού. Πολύ αγάπη, χρώματα. Πολύ αισιοδοξία, ψεύτικη. πολύ εγώ, μόνο. Πολύ υπεροψία, επίσης. Πολύ κακό, για το τίποτα. Σαίξπηρ; Καθόλου.
Δευτέρα, 25 Μαΐου 2009
On line…
Μωρό μου, βρέχει.
Κάθε φορά που βρέχει, βροντάει κι αστράφτει στο μυαλό σου, ακούγεται μέχρι εδώ.
Σαν αληθινή βροχή.
Και βρέχει ασταμάτητα όλες αυτές τις μέρες, χωρίς να πέσει σταγόνα, χωρίς να δροσίσει.
Θα φταιν’ τα τζάμια, το ότι είσαι στο άλλο ημισφαίριο, θα φταίει ποιος ξέρει τι.
Κι αν σου πω πως διψάω; Θα γίνει αληθινή αυτή η βροχή;
Κάθε φορά που βρέχει, βροντάει κι αστράφτει στο μυαλό σου, ακούγεται μέχρι εδώ.
Σαν αληθινή βροχή.
Και βρέχει ασταμάτητα όλες αυτές τις μέρες, χωρίς να πέσει σταγόνα, χωρίς να δροσίσει.
Θα φταιν’ τα τζάμια, το ότι είσαι στο άλλο ημισφαίριο, θα φταίει ποιος ξέρει τι.
Κι αν σου πω πως διψάω; Θα γίνει αληθινή αυτή η βροχή;
Σάββατο, 23 Μαΐου 2009
On line…
Ξέρεις, έχω τη χειρότερη γνώμη για τους αφ’ υψηλού εδώ μέσα και χέστηκα κιόλας, ας νομίζουν ό,τι θέλουν, ακόμα κι ότι είναι σημαντικοί. Δε με απασχολεί, μου κάνει εντύπωση όμως που δεν σου απευθύνουν ποτέ τον λόγο. Μπορεί να περιμένουν να τους τον απευθύνεις εσύ θα μου πεις, μπορεί να μην τους λες τίποτα, να τους είσαι αδιάφορος κι εσύ κι αυτά που λες, ναι, σωστά. Αλλά από ευγένεια μήπως; ή ψύλλους στ’ άχυρα;
Τρίτη, 19 Μαΐου 2009
On line…
Η ζωή των άλλων είναι και δική μας ζωή, ίσως αυτή είναι που μετράει και περισσότερο γιατί τι είμαστε δίχως τους άλλους ή τι είναι οι άλλοι δίχως εμάς;
Τα ξέρω αυτά, τα καταλαβαίνω, είμαι εγωιστής όμως υπερόπτης και υπερφίαλος ίσως γιατί θέλω να νοιώθω αυτάρκης, ελεύθερος και άλλα τέτοια ανέφικτα. Το μόνο που καταφέρνω βέβαια είναι κάθε πρωί να νοιώθω και πιο αστείος μ’ αυτές μου τις απόψεις.
Τα ξέρω αυτά, τα καταλαβαίνω, είμαι εγωιστής όμως υπερόπτης και υπερφίαλος ίσως γιατί θέλω να νοιώθω αυτάρκης, ελεύθερος και άλλα τέτοια ανέφικτα. Το μόνο που καταφέρνω βέβαια είναι κάθε πρωί να νοιώθω και πιο αστείος μ’ αυτές μου τις απόψεις.
Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009
On line…
Όταν προσπαθώ να κοιμηθώ το μυαλό μου φέρνει βόλτες το δωμάτιο, λες και το κάνει επίτηδες. Τα πνευμόνια μου μελοποιούν την ανάσα μου, φριχτά λένε οι άλλοι και μια δυσοσμία βγαίνει από μέσα μου, σαν βόρβορος. Λες ν’ αποσυντίθεμαι ήδη;
Τρίτη, 12 Μαΐου 2009
On line…
Θέλω να σου γράψω μα δεν μ’ αφήνεις… ζωγραφίζεις λες στο τζάμι, την κάθε λεπτομέρεια… μα πώς το κάνεις;
Με παρασέρνεις κι ακούω το εκκρεμές, παίρνω από πίσω τον λαγό, απλώνω την τράπουλα με τους βαλέδες, ξέρεις, αυτήν που λείπει ο ένας.
Πετάγομαι ύστερα πάνω κι απλώνω το χέρι μου। Το σκοτάδι είναι πάλι εκεί. «Πάλι αυτή η αναθεματισμένη η λαγότρυπα» λέω αλλά ακούγεται ακόμα το μουσικό κουτί… μα πώς το κάνεις αυτό;
http://talisker-talisker.blogspot.com/
Με παρασέρνεις κι ακούω το εκκρεμές, παίρνω από πίσω τον λαγό, απλώνω την τράπουλα με τους βαλέδες, ξέρεις, αυτήν που λείπει ο ένας.
Πετάγομαι ύστερα πάνω κι απλώνω το χέρι μου। Το σκοτάδι είναι πάλι εκεί. «Πάλι αυτή η αναθεματισμένη η λαγότρυπα» λέω αλλά ακούγεται ακόμα το μουσικό κουτί… μα πώς το κάνεις αυτό;
http://talisker-talisker.blogspot.com/
Δευτέρα, 11 Μαΐου 2009
On line…
Τώρα τελευταία κοιμάμαι, ξυπνάω κι έχω μπροστά μου ένα κείμενο μ’ άσπρα γράμματα σε μαύρο φόντο, πολύ όμορφο. Το διαβάζω με κλειστά μάτια, κάνω τις απαραίτητες διορθώσεις κι ύστερα το ξεχνάω. Συνήθως είναι μια καλή αφορμή για να γράψω κάτι άλλο. Δεν πιάνει πάντα όμως.
Πέμπτη, 07 Μαΐου 2009
On line…
Ένας από τους λόγους που δεν μ’ αρέσει να βγαίνω είναι ότι οι έξοδοι εντείνουν κατά κάποιο τρόπο τις δεσμεύσεις μου, σαν να παίρνουν το μέσα και να το πάνε περίπατο, το μεγαλώνουν κάπως αλλά ξέρεις, δεν θ’ αλλάξει τίποτα. Γιατί είναι αλλιώς να μην ξέρεις πώς να τη βγάλεις και να μπαίνεις ένα βράδυ στο μπαρ, πάντα περιμένεις κάτι απρόοπτο, δεν είναι;
Δευτέρα, 04 Μαΐου 2009
On line…
Έχω δυο εαυτούς, έναν καλό κι έναν κακό και πότε είμαι το ένα και πότε το άλλο, όλα καλά, ξεκάθαρα, υπό έλεγχο. Έρχονται φορές όμως που αυτοί οι δύο τα βρίσκουνε μεταξύ τους και τότε μ’ αφήνουνε στην απ’ έξω, ξεκρέμαστο και δεν αντέχω ούτε τον έναν ούτε τον άλλον.
Σε ψάχνω τότε, να σου πω πόσο πολύ σ’ αγαπώ.
Σε ψάχνω τότε, να σου πω πόσο πολύ σ’ αγαπώ.
Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009
On line…
Με τσακίζει αυτό το περίμενε., μου τι δίνει να περιμένω, οτιδήποτε. Πρώτη φορά θυμάμαι το ‘παθα αυτό στ’ αυτοκίνητο, ένα μεσημέρι στο Κολωνάκι που μου φάνηκε πως περίμενα με τις ώρες, είχε κάψει το αυτοκίνητο και νόμιζα πως θα πεθάνω. Έκτοτε μην μου πεις να περιμένω, σκοτώνω άνθρωπο.
Κι όλη μου τη ζωή όλο κάτι περιμένω να φανταστείς.
Κι όλη μου τη ζωή όλο κάτι περιμένω να φανταστείς.
Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009
On line…
Δεν καταλαβαίνω όλη αυτή την υπέρμετρη αισιοδοξία εδώ στα blogs. Άσε την κρίση που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, αυτό πες δεν το ελέγχεις. Άσε την ευγένεια, τη συντροφικότητα, την καλή μας καρδιά και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Αλλά ρε παιδιά, τα πράγματα είναι σκατά, το καταλαβαίνετε;
Δεν μιλάω μόνο για τα λεφτά, αυτό το ξέρετε, λέω για τα σχόλια που παίρνω όταν λέω τα πράγματα με το όνομά τους, τι πρέπει να λέω δηλαδή, φούσκες; Μόνο και μόνο για να μην ταράζει κάτι τόσο δα τον υπνάκο σας;
Είναι καλύτερα δηλαδή τα μαύρα μεσάνυχτα; Να ξέρω.
Δεν μιλάω μόνο για τα λεφτά, αυτό το ξέρετε, λέω για τα σχόλια που παίρνω όταν λέω τα πράγματα με το όνομά τους, τι πρέπει να λέω δηλαδή, φούσκες; Μόνο και μόνο για να μην ταράζει κάτι τόσο δα τον υπνάκο σας;
Είναι καλύτερα δηλαδή τα μαύρα μεσάνυχτα; Να ξέρω.
Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009
On line…
Νοιώθω πως μια εξάρτηση με το blog την έχω. Άλλη μία έχω με το outlook κι άλλη μία με το τσιγάρο κι όλων των ειδών τα υποκατάστατα, δίχως να βάζω τη ζωγραφική και το γράψιμο μέσα. Μία απεξάρτηση τη χρειάζομαι, γι’ αυτό έκλεισα και τα σχόλια όπου τα έκλεισα. Αν σιγά – σιγά καταφέρω να κόψω και τις αναρτήσεις…
Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009
On line…
Τι έρχεσαι να κάνεις εδώ;
Κάθε μέρα ο κύκλος στενεύει, όλο και πιο πολύ, όλο και πιο λίγο μπορείς να κινηθείς, μπρος – πίσω, πάνω - κάτω. Ναι, νομίζω πως δεν έχεις άλλα περιθώρια, δεν έχει να πας πουθενά, δεν έχει νόημα, κατάλαβες;
Δεν έχει νόημα να ‘ρχεσαι εδώ.
Ναι, εγώ θα μείνω. Δεν έχω να πάω κάπου αλλού.
Εσύ όμως φύγε, ίσως εσύ βρεις την άκρη.
Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009
On line…
Έχω να περάσω μέρες από ‘δω.
Είναι σαν μια απόμερη μεριά μες το σπίτι, σαν καλύβα στο δάσος. Και δεν είναι απαραίτητο να είναι και κάποιος άλλος εκεί. Ίσως να ‘ναι καλύτερα να μην είναι κανένας, ώρες – ώρες θες να τα βρεις με τον εαυτό σου.
Είναι σαν μια απόμερη μεριά μες το σπίτι, σαν καλύβα στο δάσος. Και δεν είναι απαραίτητο να είναι και κάποιος άλλος εκεί. Ίσως να ‘ναι καλύτερα να μην είναι κανένας, ώρες – ώρες θες να τα βρεις με τον εαυτό σου.
Πέμπτη, 05 Φεβρουαρίου 2009
On line…
http://www.youtube.com/watch?v=OvHjGzEXiWA
YouTube - me aeroplana kai vaporia
... επειδή το ζήτησε το fractal.
Ήθελα να ‘ξερα, πέρα από δυο - τρεις πολύ δικούς μας ανθρώπους που θα μας σκέφτονται αραιά και πού, αν ας πούμε πεθαίναμε αύριο, οι άλλοι θα μιλούσαν μερικές μέρες για μας και μετά τίποτα; Θα ξεχνιόμασταν, σαν να μην υπήρξαμε ποτέ; Θλιβερό।
… αλλά έτσι θα γινότανε μάλλον. Ή μπας κι όχι;
http://www.youtube.com/watch?v=JC9b6SjVUtU
YouTube - Bob Dylan and Suze Rotolo
Δευτέρα, 02 Φεβρουαρίου 2009
On line…
Αυτό εδώ το blog είναι κουβέντα να γίνεται… αλλά τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Είναι και σαν αντικατοπτρισμός, σαν καθρεφτάκι της ψυχής ένα πράγμα, οπότε και κάθε συμπέρασμα αυθαίρετο. Άλλωστε, για όλα φταίνε οι γκόμενες.
Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009
On line…
Εν Αθήναις, την τόσο που έχουμε σήμερα.
Μπορείς να πεις πως δεν έκανα τίποτα αυτό το τριήμερο. Δεν είναι και τόσο απλό να περνάς απ’ τη μια κατάσταση στην άλλη. Είναι και σαν να μην ξέρω τι θέλω κιόλας. Είναι κι όλο αυτό το αλισβερίσι που γίνεται εδώ με τα μηνύματα, η καθημερινότητα που σ’ ακολουθεί όπου κι αν πας, που κάνει και το πιο απλό πράγμα να φαίνεται δύσκολο.
Και τέλος εγώ, που δεν είμαι καθόλου πια όπως ήμουνα.
Μπορείς να πεις πως δεν έκανα τίποτα αυτό το τριήμερο. Δεν είναι και τόσο απλό να περνάς απ’ τη μια κατάσταση στην άλλη. Είναι και σαν να μην ξέρω τι θέλω κιόλας. Είναι κι όλο αυτό το αλισβερίσι που γίνεται εδώ με τα μηνύματα, η καθημερινότητα που σ’ ακολουθεί όπου κι αν πας, που κάνει και το πιο απλό πράγμα να φαίνεται δύσκολο.
Και τέλος εγώ, που δεν είμαι καθόλου πια όπως ήμουνα.
Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009
On line…
BBC2 Interview - Face to Face with Allen Ginsberg
http://video.google.com/videoplay?docid=1011318964326139723
Δεν μ’ ενδιαφέρει τι σκατά κουβαλάει ο καθένας μέσα στο κεφάλι του, μου φτάνουν τα δικά μου. Ούτε τα ερωτικά παραστρατήματα μ’ ενδιαφέρουν, ούτε τα απωθημένα του καθενός, ας τα βγάλει πέρα μόνος του ο καθένας με τον εαυτό του.
Από ‘κει και πέρα όμως, το ζήτημα είναι να ‘χει έναν άνθρωπο να κουβεντιάζει κανείς.
Και δεν βρίσκεις ποτέ αυτό που θέλεις βέβαια।
http://video.google.com/videoplay?docid=1011318964326139723
Δεν μ’ ενδιαφέρει τι σκατά κουβαλάει ο καθένας μέσα στο κεφάλι του, μου φτάνουν τα δικά μου. Ούτε τα ερωτικά παραστρατήματα μ’ ενδιαφέρουν, ούτε τα απωθημένα του καθενός, ας τα βγάλει πέρα μόνος του ο καθένας με τον εαυτό του.
Από ‘κει και πέρα όμως, το ζήτημα είναι να ‘χει έναν άνθρωπο να κουβεντιάζει κανείς.
Και δεν βρίσκεις ποτέ αυτό που θέλεις βέβαια।
Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2009
On line…
Βλέπω τον καιρό μου να κυλάει και πριν προλάβω να το σκεφτώ, νοιώθω τον εαυτό μου πίσω μου να τρέχει να με προφτάσει.
Με βλέπω που ανοίγω το βήμα μου.
με βλέπω να με προσπερνάω.
Με βλέπω που κάνω την ύστατη προσπάθεια να του βγω μπροστά, μα εκείνος ήδη στρίβει τη γωνία, κλείνοντάς μου το μάτι.
Στρίβω κι εγώ και δεν είναι κανένας μπροστά.
Στρέφω να δω, ούτε πίσω είναι κάποιος.
Πού στο διάολο πήγε;
Με βλέπω που ανοίγω το βήμα μου.
με βλέπω να με προσπερνάω.
Με βλέπω που κάνω την ύστατη προσπάθεια να του βγω μπροστά, μα εκείνος ήδη στρίβει τη γωνία, κλείνοντάς μου το μάτι.
Στρίβω κι εγώ και δεν είναι κανένας μπροστά.
Στρέφω να δω, ούτε πίσω είναι κάποιος.
Πού στο διάολο πήγε;
Τετάρτη, 21 Ιανουαρίου 2009
On line…
http://www.youtube.com/watch?v=ht-CJTvVGmo
YouTube - Bob Dylan - Sweetheart Like You (1983)
“What's a sweetheart like you doing in a dump like this;”
Μ’ αρέσει να το παίζω σκληρός ώρες – ώρες, μερικές φορές το καταφέρνω κιόλας, μου βγαίνει αυθόρμητα.
Ούτε καλός ούτε κακός είμαι όμως που να με πάρει ο διάολος, είμαι κάτι ανάμεσα, πότε έτσι και πότε αλλιώς, σαν αναποφάσιστος ένα πράγμα… και τώρα είναι αργά πια για να κάνω κάτι γι’ αυτό.
Αυτά τα ωραία συμβαίνουν μόνο στο σινεμά άλλωστε, στη ζωή όλο και κάπου κόβει η μαγιονέζα.
YouTube - Bob Dylan - Sweetheart Like You (1983)
“What's a sweetheart like you doing in a dump like this;”
Μ’ αρέσει να το παίζω σκληρός ώρες – ώρες, μερικές φορές το καταφέρνω κιόλας, μου βγαίνει αυθόρμητα.
Ούτε καλός ούτε κακός είμαι όμως που να με πάρει ο διάολος, είμαι κάτι ανάμεσα, πότε έτσι και πότε αλλιώς, σαν αναποφάσιστος ένα πράγμα… και τώρα είναι αργά πια για να κάνω κάτι γι’ αυτό.
Αυτά τα ωραία συμβαίνουν μόνο στο σινεμά άλλωστε, στη ζωή όλο και κάπου κόβει η μαγιονέζα.
Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009
On line…
http://www.youtube.com/watch?v=uSCPgr5cYas
YouTube - Bob Dylan … License to Kill (Infidels Video Sessions)
Ξημέρωσε πάλι.
… και με το καλημέρα, βαθιά ανάσα και δρασκελίζω. Κι ενώ τίποτα δεν αλλάζει, όλα αλλάζουν κι ενώ είμαι εκεί μέσα, την ίδια στιγμή είμαι “εγώ” που είμαι και έξω.
Άντε, άλλη μια χαρακιά στον τοίχο.
Σαν σκαλωσιά.
… και, σας την έφερα μάγκες.
YouTube - Bob Dylan … License to Kill (Infidels Video Sessions)
Ξημέρωσε πάλι.
… και με το καλημέρα, βαθιά ανάσα και δρασκελίζω. Κι ενώ τίποτα δεν αλλάζει, όλα αλλάζουν κι ενώ είμαι εκεί μέσα, την ίδια στιγμή είμαι “εγώ” που είμαι και έξω.
Άντε, άλλη μια χαρακιά στον τοίχο.
Σαν σκαλωσιά.
… και, σας την έφερα μάγκες.
Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009
On line…
Λοιπόν θα την επαναλάβω τη δήλωση: «Αν υποθέσουμε πως κάτι θα άλλαζε, το πρώτο που θα ‘κανα θα ήταν μια βόλτα στο βουνό με το άλογο».
… και πες – πες, μπορεί να γίνει κιόλας, ποιος ξέρει;
http://www.youtube.com/watch?v=86lyHRE0d-Y
YouTube - Bob Dylan- All The Tired Horses
… και πες – πες, μπορεί να γίνει κιόλας, ποιος ξέρει;
http://www.youtube.com/watch?v=86lyHRE0d-Y
YouTube - Bob Dylan- All The Tired Horses
Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2009
On line…
Κοιτάω πίσω λες.
Ναι, έτσι είναι. Το κακό είναι ότι δεν βλέπω κάτι άλλο μπροστά.
Τώρα ας πούμε έφτιαξα το εργαστήριο, κρέμασα όλα τα έργα μου στους τοίχους κι ίσως καταφέρω να φτιάξω και κάτι αν επιμείνω πολύ. Το κακό είναι πως ξέρω ότι δεν οδηγεί πουθενά αυτό, δεν είναι η δυσκολία μόνο, δεν είναι η κακή διάθεση, είναι που δεν οδηγεί πουθενά.
Και που το ξέρω.
Το ακούω πολύ δυνατά αυτό το τίποτα. Η ζωή μου είναι κούφια σαν τύμπανο.
http://www.youtube.com/watch?v=Ia06DeCxhTM
YouTube - Bob Dylan - Mr. Tambourine Man
Ναι, έτσι είναι. Το κακό είναι ότι δεν βλέπω κάτι άλλο μπροστά.
Τώρα ας πούμε έφτιαξα το εργαστήριο, κρέμασα όλα τα έργα μου στους τοίχους κι ίσως καταφέρω να φτιάξω και κάτι αν επιμείνω πολύ. Το κακό είναι πως ξέρω ότι δεν οδηγεί πουθενά αυτό, δεν είναι η δυσκολία μόνο, δεν είναι η κακή διάθεση, είναι που δεν οδηγεί πουθενά.
Και που το ξέρω.
Το ακούω πολύ δυνατά αυτό το τίποτα. Η ζωή μου είναι κούφια σαν τύμπανο.
http://www.youtube.com/watch?v=Ia06DeCxhTM
YouTube - Bob Dylan - Mr. Tambourine Man
Παρασκευή, 09 Ιανουαρίου 2009
On line…
Ξέρεις, αν ήθελα να ξέρεις θα τα έγραφα φαρδιά – πλατιά αυτά που γράφω. Αν δεν το κάνω δεν είναι γιατί δεν θέλω, είναι γιατί τα γράφω για ‘μένα, δεν το κουβεντιάζω.
Θα μου πεις και γιατί δεν κλείνεις τα σχόλια;
Ναι, το ‘χω σκεφτεί… αλλά το ξέρεις το άλλο με τον λαγό; Λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα.
Θα μου πεις και γιατί δεν κλείνεις τα σχόλια;
Ναι, το ‘χω σκεφτεί… αλλά το ξέρεις το άλλο με τον λαγό; Λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα.
Πέμπτη, 08 Ιανουαρίου 2009
On line…
http://www.youtube.com/watch?v=aCpYYjyerZw
youTube - Bob Dylan - Ballad of a Thin Man
Δεν ξέρω πώς μου ‘ρθε τώρα και σκεφτόμουν τις μαγισούλες, τις νεράιδες και τους πρίγκιπες του παραμυθιού, τους βατράχους, τη φασολιά… όλα αυτά, ξέρεις.
Θα ‘ναι που παραμυθιάζομαι όλη μέρα στο internet.
Λοιπόν, νομίζω πως όλοι θέλουμε να δείξουμε κάτι άλλο απ’ αυτό που πραγματικά είμαστε. Δεν είμαστε ούτε κακοί ούτε εγκληματίες, είμαστε σε πολύ μεγάλο ποσοστό αυτό που συνηθίζουμε να λέμε κανονικοί άνθρωποι. Μας αρέσει όμως να ωραιοποιούμε την εικόνα μας, την εντύπωση που δίνουμε στους άλλους, τους υπολογίζουμε πολύ αυτούς τους άλλους. Ακόμη κι αν δεν τους γνωρίζουμε, ακόμη κι αν δεν υπάρχει έστω και μια περίπτωση να συναντηθούμε ποτέ, ακόμη κι αν δεν το αξίζουν… δεν θέλουμε να μας παίρνουν για τίποτα κοντορεβιθούληδες βρε αδελφέ.
Ναι, είναι εύκολο να το παίζεις κάποιος στο internet.
Κι όμως, κατά βάθος όλοι ξέρουμε τα ελαττώματά μας, τις θέσεις, τον χαρακτήρα, τι μας πονάει και τι μας αφήνει αδιάφορους.
Δεν είμαστε απαραίτητα υποκριτές, άλλα πράγματα λέγονται κι άλλα όχι, σωστά.
Αναρωτιέμαι όμως, μπας και κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας απλώς έτσι;
youTube - Bob Dylan - Ballad of a Thin Man
Δεν ξέρω πώς μου ‘ρθε τώρα και σκεφτόμουν τις μαγισούλες, τις νεράιδες και τους πρίγκιπες του παραμυθιού, τους βατράχους, τη φασολιά… όλα αυτά, ξέρεις.
Θα ‘ναι που παραμυθιάζομαι όλη μέρα στο internet.
Λοιπόν, νομίζω πως όλοι θέλουμε να δείξουμε κάτι άλλο απ’ αυτό που πραγματικά είμαστε. Δεν είμαστε ούτε κακοί ούτε εγκληματίες, είμαστε σε πολύ μεγάλο ποσοστό αυτό που συνηθίζουμε να λέμε κανονικοί άνθρωποι. Μας αρέσει όμως να ωραιοποιούμε την εικόνα μας, την εντύπωση που δίνουμε στους άλλους, τους υπολογίζουμε πολύ αυτούς τους άλλους. Ακόμη κι αν δεν τους γνωρίζουμε, ακόμη κι αν δεν υπάρχει έστω και μια περίπτωση να συναντηθούμε ποτέ, ακόμη κι αν δεν το αξίζουν… δεν θέλουμε να μας παίρνουν για τίποτα κοντορεβιθούληδες βρε αδελφέ.
Ναι, είναι εύκολο να το παίζεις κάποιος στο internet.
Κι όμως, κατά βάθος όλοι ξέρουμε τα ελαττώματά μας, τις θέσεις, τον χαρακτήρα, τι μας πονάει και τι μας αφήνει αδιάφορους.
Δεν είμαστε απαραίτητα υποκριτές, άλλα πράγματα λέγονται κι άλλα όχι, σωστά.
Αναρωτιέμαι όμως, μπας και κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας απλώς έτσι;
Κυριακή, 04 Ιανουαρίου 2009
On line…
http://www.youtube.com/watch?v=hbyolX-ck1k
YouTube - Bob Dylan - Love Sick
Δεν είχα ιδέα που θα ‘φθανε το πράγμα.
Μπορείς να πεις πως δεν είχα ιδέα για τίποτα και μπορείς να πεις πως πιάστηκα αυτό που λέμε κότσος. .
Τώρα την έχω δει αλλιώς, είμαι βρεγμένος όμως μέχρι το κόκαλο. Κι ο βρεγμένος δεν τη φοβάται τη βροχή, εντάξει;
YouTube - Bob Dylan - Love Sick
Δεν είχα ιδέα που θα ‘φθανε το πράγμα.
Μπορείς να πεις πως δεν είχα ιδέα για τίποτα και μπορείς να πεις πως πιάστηκα αυτό που λέμε κότσος. .
Τώρα την έχω δει αλλιώς, είμαι βρεγμένος όμως μέχρι το κόκαλο. Κι ο βρεγμένος δεν τη φοβάται τη βροχή, εντάξει;
Παρασκευή, 02 Ιανουαρίου 2009
On line…
Τα περισσότερα που μου ‘χουν συμβεί, έχουν συμβεί στον ύπνο μου. Αφού καμιά φορά σκέφτομαι μήπως γινόταν ν’ ανατρέψω αυτή την κατάσταση. Δεν θα είχα καμιά ενοχή έτσι. Από την άλλη αναρωτιέμαι τι είδους όνειρα θα ‘βλεπα.
Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008
On line…
Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008
On line…
Όταν ξενυχτάω καμιά φορά χωρίς λόγο, σκέφτομαι πως μ’ αρέσει να είμαι ξύπνιος όταν όλοι οι άλλοι κοιμούνται, να είμαι μόνος, να κάνω ό,τι θέλω με τον καιρό μου, να μην τον μοιράζομαι. Μου φαίνεται πως τελικά μόνο αυτό έχω αλλά είναι μεγάλη πολυτέλεια αυτό, δεν είναι;
Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008
On line…
Νομίζω πως σ’ όλη μου τη ζωή παρίστανα κάτι για το οποίο δεν ενδιαφέρομαι πια.
Είναι απογοητευτικό να μην πετυχαίνεις τον στόχο σου.
Είναι αποκαρδιωτικό να μην έχεις κανέναν στόχο.
Είναι ανακουφιστικό όμως να ξέρεις κι ότι απέτυχες, δεν περιμένεις τίποτα βρε αδελφέ.
Είναι απογοητευτικό να μην πετυχαίνεις τον στόχο σου.
Είναι αποκαρδιωτικό να μην έχεις κανέναν στόχο.
Είναι ανακουφιστικό όμως να ξέρεις κι ότι απέτυχες, δεν περιμένεις τίποτα βρε αδελφέ.
Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008
On line…
Ταραχές, αστάθεια. Απ’ την άλλη συνεχίζουμε τη ζωή μας κανονικά, ήσυχα, βαρετά. Είναι σαν να ζούμε δυο παράλληλες ζωές, μία που βλέπουμε απ’ τον καναπέ μας σαν ηλίθιοι στην τηλεόραση και μία απ’ τα σύννεφα κάπως.
Αυτή ήταν η ζωή πού είχαμε ονειρευτεί;
Αυτή ήταν η ζωή πού είχαμε ονειρευτεί;
Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008
On line…
Λοιπόν, αυτά που λέω εδώ δεν είναι και τόσο άσχετα, είναι ας πούμε οι “παράπλευρες απώλειες”, αυτά που προκύπτουν από τα άλλα μου blogs. Είναι οι “τρυφερές” στιγμές με τον εαυτό μου, γιατί αν έχω να λογοδοτήσω σε κάποιον αυτός ο “άλλος” διάολε, είμαι εγώ.
Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008
On line…
http://www.youtube.com/watch?v=fffHzrtHhZM
YouTube - bob dylan: only a pawn in their game
Θεωρητικά, διαφωνώ με όσα γίνονται, που καταστρέφονται περιουσίες, που ξηλώσαμε την Αθήνα και θα πληρώσουμε ένα κάρο λεφτά να την ξαναφτιάξουμε – να βγάλουν κι οι εργολάβοι κάτι απ’ αυτή τη δουλειά - είναι ακατανόητα πράγματα αυτά… ή ρε μπας και δεν είναι;
Διαφωνώ με το πλιάτσικο και τους χουλιγκανισμούς, τη σκύλευση του νεκρού, τις διαδηλώσεις προς τιμή υποτίθεται του παιδιού, είναι μέσα στο κόλπο όμως αυτά, βρήκανε ώρα τώρα όλοι να προβάλουν τη φάτσα τους, σωστά.
Περισσότερο όμως διαφωνώ με τους πολιτικούς και τις αποφάσεις που ακούω πως θα πάρει η κυβέρνηση, θα κυρύξει την πόλη σε κατάσταση πολιορκίας και θα φέρει λέει αν χρειαστεί και αρματωμένους ειδικούς απ’ την Ευρώπη να καταστείλουν τις ταραχές, από πού κι ως πού;
Απ’ την άλλη μ’ αρέσει που χωθήκαμε όλοι σ’ αυτό το τριπάκι, που ξεκουνήσαμε λίγο των απ’ αυτό μας, που η ατμόσφαιρα έχει κάτι απ’ τις μέρες του ’73, καιρός ήταν.
Κι αφού θα πληρώσουμε που θα πληρώσουμε… ας το ευχαριστηθούμε και κάτι παραπάνω, σωστά;
Από ‘δω συμπολίτες, εδώ δεν τα κάψαμε.
YouTube - bob dylan: only a pawn in their game
Θεωρητικά, διαφωνώ με όσα γίνονται, που καταστρέφονται περιουσίες, που ξηλώσαμε την Αθήνα και θα πληρώσουμε ένα κάρο λεφτά να την ξαναφτιάξουμε – να βγάλουν κι οι εργολάβοι κάτι απ’ αυτή τη δουλειά - είναι ακατανόητα πράγματα αυτά… ή ρε μπας και δεν είναι;
Διαφωνώ με το πλιάτσικο και τους χουλιγκανισμούς, τη σκύλευση του νεκρού, τις διαδηλώσεις προς τιμή υποτίθεται του παιδιού, είναι μέσα στο κόλπο όμως αυτά, βρήκανε ώρα τώρα όλοι να προβάλουν τη φάτσα τους, σωστά.
Περισσότερο όμως διαφωνώ με τους πολιτικούς και τις αποφάσεις που ακούω πως θα πάρει η κυβέρνηση, θα κυρύξει την πόλη σε κατάσταση πολιορκίας και θα φέρει λέει αν χρειαστεί και αρματωμένους ειδικούς απ’ την Ευρώπη να καταστείλουν τις ταραχές, από πού κι ως πού;
Απ’ την άλλη μ’ αρέσει που χωθήκαμε όλοι σ’ αυτό το τριπάκι, που ξεκουνήσαμε λίγο των απ’ αυτό μας, που η ατμόσφαιρα έχει κάτι απ’ τις μέρες του ’73, καιρός ήταν.
Κι αφού θα πληρώσουμε που θα πληρώσουμε… ας το ευχαριστηθούμε και κάτι παραπάνω, σωστά;
Από ‘δω συμπολίτες, εδώ δεν τα κάψαμε.
Σάββατο, 06 Δεκεμβρίου 2008
On line…
Ο φίλος μου ο Sam δεν εγκρίνει βέβαια όλα μου τα καμώματα, μπορεί και να τον διασκεδάζω όμως, δεν ξέρω. Δεν εγκρίνει ας πούμε τα νταραβέρια που έχω στο internet, ούτε αυτά που γράφω φαντάζομαι, πιστεύει όμως στην ελευθερία του λόγου και δεν λέει τίποτα.
Ένα απ’ αυτά που εκτιμώ στον Sam και μ’ αρέσει είναι κι αυτό, που δεν λέει τίποτα.
Δεν με βοηθάει βέβαια αλλά δεν μπορείς να τα ‘χεις κι όλα, μπορείς;
Ένα απ’ αυτά που εκτιμώ στον Sam και μ’ αρέσει είναι κι αυτό, που δεν λέει τίποτα.
Δεν με βοηθάει βέβαια αλλά δεν μπορείς να τα ‘χεις κι όλα, μπορείς;
Δευτέρα, 01 Δεκεμβρίου 2008
On line…
http://noolmusic.com/google_videos/tom_jones___please_release_me.php
Tom Jones Please Release Me - Google Videos - YouTube MySpace Video - Noolmusic.com
Πότε - πότε με παίρνει και ‘μένα από κάτω και το ρίχνω στην αυτοκριτική. Μετά ή μου περνάει ή αφού δεν βγαίνει τίποτα κάνω πως το ξεχνάω. Όπως και να ‘χει όμως είμαι κατά του αυτομαστιγώματος, δεν βρίσκω τον λόγο… η ζωή είναι τόσο μικρή άλλωστε. Σιχαίνομαι τις κλάψες, τους αυτοκαταστροφικούς, εκείνους που δεν βλέπουν πέρα απ’ τη μύτη τους. Δεν σου πήγε κάτι καλά, o.k, πάμε παρακάτω, τι βγαίνει με το να τα σκαλίζουμε συνέχεια;
Tom Jones Please Release Me - Google Videos - YouTube MySpace Video - Noolmusic.com
Πότε - πότε με παίρνει και ‘μένα από κάτω και το ρίχνω στην αυτοκριτική. Μετά ή μου περνάει ή αφού δεν βγαίνει τίποτα κάνω πως το ξεχνάω. Όπως και να ‘χει όμως είμαι κατά του αυτομαστιγώματος, δεν βρίσκω τον λόγο… η ζωή είναι τόσο μικρή άλλωστε. Σιχαίνομαι τις κλάψες, τους αυτοκαταστροφικούς, εκείνους που δεν βλέπουν πέρα απ’ τη μύτη τους. Δεν σου πήγε κάτι καλά, o.k, πάμε παρακάτω, τι βγαίνει με το να τα σκαλίζουμε συνέχεια;
Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2008
On line…
Ώρες – ώρες δεν ξέρω τι ακριβώς είμαι και δηλώνω πραγματιστής. Άλλες πάλι τα ανακατεύω κι ανακατεύομαι μ’ αυτήν την ανακατωσούρα. Τις περισσότερες φορές μου φαίνεται πως παρατηρώ τα πράγματα, τη ζωή, κάπως άσκοπα ίσως και κάπως απ’ την απ’ έξω, δεν μπορώ να πω τον εαυτό μου χασομέρη όμως, δεν ξέρω τι είναι αυτό. Παρ’ όλα αυτά δεν κάνω και τίποτα, ή αυτό που κάνω φαίνεται μόνο σε βάθος χρόνου, ή μπορεί και να μην φαίνεται. Για να πω την αλήθεια, δεν με νοιάζει κιόλας.
Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2008
On line…
Ποτέ δεν κατάλαβα τι σκατά ήταν αυτή η κουλτούρα. Όταν τέλος πάντων κατανόησα τι θέλανε να πουν, μου γεννήθηκε το ερώτημα: «Γιατί είναι κάτι το ιδιαίτερο το ν’ αντιλαμβάνεσαι την αισθητική, να κάνεις τις επιλογές σου στο θέατρο, τη μουσική, στο τι θα διαβάζεις και κυρίως από πότε - ή ως πότε - όλα αυτά είναι υπό την αιγίδα ιπταμένων Γενικών γραμματέων;»
Τα παραπάνω ήταν ένα σχόλιο που ανήρτησα στο «… μεταξύ Pinter & Beckett», σε ανύποπτο χρόνο. Σήμερα που ήμουν πιο υποψιασμένος είπα να το κάνω copy – paste εδώ.
Τα παραπάνω ήταν ένα σχόλιο που ανήρτησα στο «… μεταξύ Pinter & Beckett», σε ανύποπτο χρόνο. Σήμερα που ήμουν πιο υποψιασμένος είπα να το κάνω copy – paste εδώ.
Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2008
On line…
http://www.youtube.com/watch?v=XPvMBxnl8d4
YouTube - Bob Dylan - Blue Moon
Κάποτε νόμιζα πως είμαι παρορμητικός και ίσως να ήμουν σε κάποιο βαθμό. Τώρα πιστεύω πως ήμουν μάλλον θρασύς. Σήμερα ένα απ’ αυτά που είμαι είναι ότι έχω γίνει διστακτικός, έτσι νομίζω τουλάχιστον. Έχω φυσικά ξεσπάσματα αλλά συνήθως συγκρατώ τα νεύρα μου, κατευνάζω τον πληγωμένο μου εγωισμό, όχι πάντα με επιτυχία βέβαια, γιατί οπωσδήποτε δεν είμαι κανένας άγγελος.
YouTube - Bob Dylan - Blue Moon
Κάποτε νόμιζα πως είμαι παρορμητικός και ίσως να ήμουν σε κάποιο βαθμό. Τώρα πιστεύω πως ήμουν μάλλον θρασύς. Σήμερα ένα απ’ αυτά που είμαι είναι ότι έχω γίνει διστακτικός, έτσι νομίζω τουλάχιστον. Έχω φυσικά ξεσπάσματα αλλά συνήθως συγκρατώ τα νεύρα μου, κατευνάζω τον πληγωμένο μου εγωισμό, όχι πάντα με επιτυχία βέβαια, γιατί οπωσδήποτε δεν είμαι κανένας άγγελος.
Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008
On line…
Μέρες τώρα έχω αυτή την εικόνα στο κεφάλι μου, την έχω ονειρευτεί.
Την έχω δει σε διαφορετικές της στιγμές, να γεννιέται, ν’ αλλάζει, να διαμορφώνεται, να περιορίζεται και να απλώνεται, να κάνει τον κύκλο της. Την έχω δει πριν υπάρξει καν.
Όλα τα άλλα είναι απλώς διαδικαστικά.
Την έχω δει σε διαφορετικές της στιγμές, να γεννιέται, ν’ αλλάζει, να διαμορφώνεται, να περιορίζεται και να απλώνεται, να κάνει τον κύκλο της. Την έχω δει πριν υπάρξει καν.
Όλα τα άλλα είναι απλώς διαδικαστικά.
Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008
On line…
http://www.youtube.com/watch?v=sHiMDB19Dyc
YouTube - Jane Birkin & Serge Gainsbourg - Je T'aime... Moi Non Plus
Ποτέ δεν κατάφερα να ολοκληρώσω ένα βιβλίο του Borges – κι ας επέμενε ο φίλος μου ο “γάτος” – το πήρα σαν καλό σημάδι όμως και παρά τη διαφωνία μας δεν το θεώρησα και ποτέ απαραίτητο.
Βασικά τίποτα δεν θεωρώ απαραίτητο πια.
YouTube - Jane Birkin & Serge Gainsbourg - Je T'aime... Moi Non Plus
Ποτέ δεν κατάφερα να ολοκληρώσω ένα βιβλίο του Borges – κι ας επέμενε ο φίλος μου ο “γάτος” – το πήρα σαν καλό σημάδι όμως και παρά τη διαφωνία μας δεν το θεώρησα και ποτέ απαραίτητο.
Βασικά τίποτα δεν θεωρώ απαραίτητο πια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
